ماهِ دیده و ندیده‌ی ما، هلالِ ابروی شماست. این‌همه روز، به روزه‌ی دیدار گذشت؛ به صیام ِ این‌که بیایی.‌
سفره‌ی افطاری که تو بانی‌اش باشی، خودِ اجابتِ دعاست. زقّوم‌ از دست‌ِ شما شهد و شِکر است. چه‌حاجت به سفره‌آرایی؟