آرررره" [با تلفظ شدید ر] واژه ی پرمعنا و مفهومیست. واژه ای که به کمک آن می توان به جای یک بحث بی دلیل یا توضیح طولانی خسته کننده٬ منظور اصلی را به مخاطب رساند و در وقت و انرژی صرفه جویی کرد!

"آررررره آررررره!" کلمه ایست که می توانید با تلفظ های گوناگون در شرایط مختلف خودتان را از شنیدن نصیحت ها و پند و اندرزهای تمام نشدنی افراد تازه حکیم شده٬ جروبحث های روی اعصاب٬ دروغ های اول آپریلی و سخنرانی های دیازپام مانند٬ نجات دهید.

باور کنید که تلفظ صحیح این واژه ی جادویی می تواند زندگی تان را دگرگون کند.

مثلاْ می توانید به بیشتر کسانی که الکی چشم هایشان را خمار می کنند٬ نفسی نیمه عمیق می کشند٬ بوسه ای به کتاب های روانشناسی تازه مد شده شان می زنند٬ دست هایشان را با فیگورهای کلاس رقصی تکان می دهند٬ و چون می دانند حالا حالاها نمی توانند با حقوق ماهی ۵۰ هزار تومن نیازهای مادی سایز اکس لارجشان را ارضا کنند٬ با لحنی نیمه عارفانه می گویند «من اصلاْ آدم مادی ای نیستم و تو زندگی به مادیات اهمیت نمی دم» ٬ پوزخند بزنید و در حالی که به سقف نگاه می کنید با غلظت بگویید: آررررره آررررره !

در اینجا "آرررررره" یعنی می دانم که در مغزت چه می گذرد٬ اما به رویت نمی آورم.

"آررررره حق با توئه" جمله ایست که به وسیله ی آن می توانید یک مشاجره ی بی نتیجه را به نفع خودتان به پایان برسانید. چون از یک طرف با تلفظ حرفه ای "آرررره" به مخاطبتان فهمانده اید که این دعوا حوصله تان را سر برده و ترجیح می دهید به جای شنیدن جیغ و عربده های او٬ کمی Archive (یا هرچیییز دیگری) گوش کنید و از طرف دیگر بیان جمله ی "آره حق با توئه" از شما یک فرد منطقی٬ متواضع و صلح جو می سازد.

"آرررررره" را دست کم نگیرید٬ جواب می دهد.  [آرررره آرررره!]