چه مرگم است که آرام نمی‌گیرم پس؟ چرا این اضطراب و درد ته‌نشین نمی‌شود؟ چرا نمی‌توانم از ته دل بخندم؟ ...

یک گونی روزنوشت غمگین سودازده مانده روی دلم که چون گوشی شنوایش نیست اینجا آوارشان می‌کنم. حق انتخاب خواندن و نخواندن مثل همیشه با توست همراه ندیده‌ی من.